AWANS ZAWODOWY - PYTANIA + ODPOWIEDZI /NAUCZYCIEL MIANOWANY /

Pytania, które najczęściej pojawiają się podczas egzaminu na nauczyciela mianowanego 

Całość to ponad 100 pytań łącznie z odpowiedziami :))

1. Jakie metody aktywizujące stosujesz na swoich lekcjach?

Metoda, to taki sposób pracy z uczniami, podczas którego osiąga się zaplanowane cele nauczania.
W zreformowanym procesie nauczania ważne miejsce zajmują metody aktywizujące, które stwarzają możliwość zabawy na lekcji a tym samym pobudzają aktywność uczniów. Pozwalają one łatwiej przyswoić nowe wiadomości.
 

Uczą m.in.:

 -współdziałania w zespole,
 -komunikowania się,
 -planowania, organizowania,
 -stosowania zdobytej wiedzy w praktyce.

Sprawiają, że lekcje stają się ciekawsze. Różne badania wykazały, że najlepiej uczymy się poprzez pracę, działanie w zespole.
Stosowanie metod aktywizujących wymaga od nauczyciela bardzo dobrego przygotowania oraz pochłania dużo czasu na przygotowanie odpowiednich pomocy dydaktycznych.
Do aktywizujących metod nauczania i technik kształcenia, można zaliczyć:
1. rozmowę dydaktyczną - przy pomocy tej metody możemy wprowadzić nowy materiał, utrwalić pewne partie materiału, doskonalić zdobytą wiedzę. Wykorzystanie tej metody opiera się na założeniu, że uczniowie posiadają już znajomość pewnych elementów wiedzy, którą nauczyciel poda na lekcji. Stawiając wiele pytań nauczyciel pobudza uczniów do odkrywania,
uporządkowania czy doskonalenia swojej wiedzy.

2. metodę projektów - ta metoda może być zastosowana w pracy dydaktycznej oraz wychowawczej. Polega na tym, że    uczniowie samodzielnie realizują  obszerne zadanie wg podanej instrukcji. Praca może być wykonywana indywidualnie lub zespołowo. Celem tej metody jest kształtowanie umiejętności planowania i organizowania pracy, zbierania i selekcjonowania
informacji, rozwiązywania problemów, podejmowania decyzji, pracy w grupie, oceniania, komunikowania się.

3. gry dydaktyczne - możemy zastosować na lekcjach ćwiczeniowych, w części końcowej lekcji. Wprowadzenie do nauczania gier dydaktycznych, nie tylko uatrakcyjnia lekcję, ale poprzez pobudzenie ambicji ucznia, który  pragnie wygrać z kolegą, powoduje zwiększenie wysiłku intelektualnego. Uczeń chcąc wygrać z kolegą musi sobie przyswoić określone pojęcia, jak również   poprzez realizację zasad gry zdobywa nowe wiadomości. Przy wykorzystaniu tej metody nawet słabi uczniowie uzyskują lepsze oceny i bardziej interesują się wychowaniem komunikacyjnym. Gra dydaktyczna uczy dążenia do racjonalizacji, usprawnienia i uproszczenia działania w celu zwiększenia jego efektywności, łatwiejszego i szybszego osiągnięcia pożądanego wyniku.

4. mapy mentalne - jest to metoda wizualnego opracowania problemu z wykorzystaniem pojęć, skojarzeń, symboli. Pomaga uaktywnić wiedzę uczniów, pobudzić ich fantazję i wyobraźnię, uczyć się od koleżanek i kolegów z klasy. Nauczyciel przedstawia cel lekcji. Następnie rozdaje uczniom kartki z zaznaczonym hasłem wywoławczym w centrum oraz z promieniami odchodzącymi od hasła. Uczniowie na promieniach dopisują swoje skojarzenia. Po prezentacji sporządzonych map wykorzystujemy metodę kuli śniegowej. Uczniowie łączą się w małe, a potem stopniowo w coraz większe grupy aż stworzą na plakatach wspólną definicję pojęcia podanego przez nauczyciela.

5. burzę mózgów - jest to metoda twórczego rozwiązywania problemów. Rozwija sprawność umysłową, kreatywność, przełamuje opory przed przedstawianiem własnych pomysłów, pobudza wyobraźnię. Stosując tą metodę uczniowie zostają pobudzeni do aktywności, uczą się oni powściągliwości w ocenianiu wypowiedzi innych, słuchania innych.

Można ją stosować np.
- podczas wprowadzania nowej partii materiału.
Zasady burzy mózgów:
       > 1. każdy pomysł jest dobry, nawet ten najbardziej szalony
      > 2. ważniejsza jest liczba pomysłów, niż ich jakość
      > 3. inspirujemy swoimi pomysłami innych
      > 4. każdy pomysł zapisujemy w formie podanej przez autora
      > 5. nie komentujemy pomysłów
      > 6. nie krytykujemy pomysłów
      > 7. nie wtrącamy własnych propozycji do pomysłów innych
      > 8. zabieramy głos na znak nauczyciela
      > 9. wszyscy na równych prawach bierzemy udział w zgłaszaniu pomysłów
      > 10. zgłaszamy pomysły przez ............... minut
Metody aktywizujące rozumiemy jako wskazówki, sposoby działania, które pomogą uczniom:
                - pogłębić zainteresowanie wspólną sprawą
                - przyswoić bez trudu nową wiedzę
                - rozwinąć własne pomysły
                - komunikować się
              - dyskutować i spierać się na różne tematy

Bardzo ważną rolę odgrywa przygotowanie nauczyciela do lekcji. Nauczyciel  pracujący metodami aktywizującymi po pewnym czasie odchodzi od roli nauczyciela - eksperta w kierunku nauczyciela:
 - doradcy - który jest do dyspozycji uczniów, gdy mają problem z rozwiązaniem zadania
 - animatora - który przygotowuje materiał do pracy, inicjuje metody i objaśnia ich znaczenie, przedstawia cele uczenia się
- obserwatora i słuchacza - który obserwuje uczniów podczas ich pracy na lekcji oraz dzieli się z nimi swoimi spostrzeżeniami
- uczestnika procesu dydaktycznego - który musi być wzorem dla swoich uczniów
- partnera - który modyfikuje przygotowaną wcześniej lekcję w zależności od zaistniałej sytuacji w klasie

Z punktu widzenia przyszłego dorosłego życia ucznia, ważne jest by:
 - umiał on współpracować i współdziałać w każdym zespole
 - potrafił nie tylko rozsądnie mówić, ale przede wszystkim słuchać co mówią inni
 - potrafił słuchać samego siebie
- potrafił kierować, przewodniczyć pracy w grupie, ale potrafił też podporządkować się kierującemu
- umiał rozmawiać, dyskutować używając argumentów
- potrafił przekonywać i umiał docenić wagę padających kontrargumentów

 W procesie dydaktycznym nie ma idealnych rozwiązań. Każda metoda ma swoje mocne i słabe strony. Nauczyciel i uczeń potrzebują zweryfikowanych w praktyce wskazówek, jak optymalnie wykorzystać dany pomysł, na co zwracać uwagę, czego unikać. Metody bez powiązania z celami, treściami, ramami organizacyjnymi, a przede wszystkim z potrzebami ucznia i preferencjami nauczyciela nie mają wartości. Efektem tego może być na lekcji:
 - hałas
 - brak czasu na sporządzenie notatki do zeszytu
- brak kontroli nad pracą uczniów
- rozmowa uczniów nie na temat
- praca tylko uczniów zdolniejszych, (słabsi będą przeszkadzać)

Należą do nich następujące metody:

> . twórcze rozwiązywanie problemów (np. "burza mózgów", "technika  635"),
>  projekt,
>  drama, odgrywanie ról,
>  diagramy przyczynowo- skutkowe,
>  piramidy priorytetów,
>  drzewka decyzyjne,
>  mapy pojęciowe,
>  analizy gwiazdy pytań, pola sił...
>  działania terenowe,
>  przeprowadzanie doświadczeń,
>  ekspresja plastyczna, muzyczna, literacka, ruchowa,
>  i wiele innych.
> Do bliższego omówienia wybrałem kilka ciekawszych metod. Jako pierwszą przedstawię metodę "TWÓRCZEGO ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW". Wszyscy ludzie mają pewien potencjał twórczy wyrażający się w każdej dziedzinie życia. Nauczyciel powinien pomagać uczniom w rozpoznawaniu ich potencjału twórczego i stylu wyrażania twórczości oraz w pełnym urzeczywistnieniu ich możliwości. W metodzie twórczego rozwiązywania problemów ważne jest, aby wiedzieć z
której z 5 zasad twórczego myślenia chcemy skorzystać.
 1. Zasada wartościowania z perspektywy czasowej (odroczonej oceny).
 2.  Zasada wielości - im więcej skojarzeń, tym lepiej.
 3. Zasada wolnych skojarzeń.
 4 . Zasada kombinacji pomysłów .
 5. Zasada stosowania analogii i metafor.

Jedną z technik twórczego rozwiązywania problemów , w której wykorzystuje się zasadę wielości skojarzeń jest "TECHNIKA 635". Polega ona na tym, że: 6 osób wypisuje na formularzach po 3 pomysły rozwiązania danego problemu 5 razy podaje się formularz z wypisanymi pomysłami sąsiadowi (z lewej strony). Sesje generowania pomysłów trwają początkowo po 6 minut, później o minutę dłużej (7,8,9) Możliwość odczytania pomysłów już zapisanych wcześniej jest czynnikiem stymulującym powstawanie nowych. Zaletą tej metody jest łatwość stosowania, a jednocześnie intensywność pracy .

 "BURZA MÓZGÓW"-  jest metodą grupowego atakowania problemów, opracowana została przez A.Osborna, ma ona charakter sesji, podczas której uczestniczące w niej osoby zgłaszają wszystkie nasuwające się pomysły rozwiązania problemu { zgodnie z zasadą wolności skojarzeń) , powstrzymując się od ich wartościowania i oceniania (zastosowana jest tu zasada odroczonej oceny). Metoda ta pobudza i ułatwia proces twórczego myślenia. Należy tutaj dodać, że jest to metoda niesłychanie żywiołowa, głośna i spontaniczna, dlatego nauczyciel podejmujący ją musi posiadać cechy organizatorskie, doskonałą podzielność uwagi i wielki takt pedagogiczny.
> W technice 635 i "burzy mózgów" pomysły po zakończeniu fazy podlegają ewaluacji, czyli analizie, interpretacji i formułowania wniosków oraz ocenie  i refleksji.

 Inną ciekawą metodą pracy z uczniem jest "DRAMA". Jest to z kolei metoda bazująca na zachowaniach szczególnie bliskich dzieciom: zabawie, grach, umiejętności życia fikcją, improwizacji słownej, muzycznej, plastycznej i ruchowej. Drama to sposób pracy z uczniem, którego podstawą jest fikcja, wyobrażeniowa sytuacja, powstająca, gdy kilka osób we wspólnej przestrzeni przedstawia coś, co nie jest w danym czasie obecne, używając jako środków wyrazu swoich ciał i głosów. Istotą dramy jest odgrywanie ról. Wprowadzając na swoje zajęcia dramę nauczyciel musi dokładnie wiedzieć w jakim celu to robi. Drama służy realizowaniu celów związanych z rozwojem dziecka i nie może być "sztuką dla sztuki". Może w niej uczestniczyć cała klasa, powinna się odbywać w pomieszczeniach przestronnych i wolnych od mebli, albo w otwartej przestrzeni, która bardzo pobudza wyobraźnię i inspiruje dzieci do działania.  Sama drama jest formą improwizacji, lecz wymaga od nauczyciela starannego przemyślenia musi on ustalić wcześniej: Jaki jest cel podejmowanego tematu?
 Czy drama stanowić będzie tylko fragment analizy tematu, czy też cały blok zajęciowy?  Jak zaplanowana została struktura zajęć ?  Jakich użyje się technik podstawowych ? Z jakich materiałów pomocniczych trzeba skorzystać ?
 Drama opiera się na wyobrażeniu sobie określonych sytuacji. W celu  wzmocnienia lub pobudzenia wyobraźni dobrze jest dodać realnie istniejący przedmiot, który do naszej rzeczywistości przedostał się jakby ze świata kreowanego. Na przykład przygotowując dramę na temat odkryć geograficznych można przynieść do klasy starą, omszałą butelkę, wewnątrz której znajduje się znaleziony po latach list, informujący o odkryciu nowej wyspy... Lekcję historii można rozpocząć od wykorzystania dokumentu, fotografii, fragmentu pamiętnika lub przedmiotu związanego z danym tematem. Na lekcjach nauczania zintegrowanego omawiając baśnie wykorzystać element stroju baśniowej postaci itp. Elementy te natychmiast pobudzą zainteresowanie uczniów. Na lekcjach matematyki przedstawiając wielokąty przygotować modele figur, a dla uczniów role wcielające się w poszczególne figury jako rodzinę. W trakcie rozwijania dramy należy "iść za uczniem" śledząc jego tok myślenia i przekładanie go na działanie. Jeśli zdarzy się sytuacja, że kreowana sytuacja nie jest zgodna ze scenariuszem, jednak za jej pomocą można uzyskać ważne efekty wychowawcze czy poznawcze należy odejść od koncepcji. Natomiast kiedy sytuacja wymyka się spod kontroli należy zareagować, ale w taki sposób, aby uczniowie nie poczuli, że im coś zostaje narzucone wbrew woli.  Podczas dyskusji po dramie należy dać możliwość swobodnego wypowiadania si uczestnikom, ale pamiętać należy, że ważniejsze jest samo pobudzenie refleksji, niż tak zwane ostateczne wnioski. Efektem pracy metodą dramy w młodszych klasach może być:
-  pozbycie się strachu przed wystąpieniem przed klasą czy społecznością szkolną,
-  rozbudzenie zainteresowań sztuką, literaturą, teatrem, plastyką, muzyką,
-  rozbudzenie twórczej aktywności w wielu sferach działalności szkolnej i pozaszkolnej,
- wzbogacanie zakresu słownictwa, umiejętności wyrażania myśli za pomocą języka,
-  zintegrowanie uczniów w klasie,
-  wzrost dyscypliny, wykształcenie umiejętności podporządkowania własnych potrzeb potrzebom klasy,
-  nabywanie umiejętności samokontroli,
-  rozwój poczucia humoru, otwartej postawy wobec życia, życzliwości i serdeczności.

Kolejną aktywną metodą pracy z uczniem jest "PROJEKT EDUKACYJNY". Jako metoda pracy w systemie klasowo - lekcyjnym i poza nim pełni wielorakie funkcje:
> motywacyjną,
> poznawczą,
> kształcącą,
> wychowawczą,
> samokształceniową,
> integracyjną,
> i wiele innych.


Pracując tą metodą rozwijamy także u uczniów umiejętność współpracy w grupie, obserwowanie rzeczywistości i ustosunkowywanie się do niej, wdrażanie zdobytej wiedzy do praktycznego działania, samooceny i osiągania samodzielności. Metoda projektów to wspólne - grupowe wykonywanie jakiegoś przedsięwzięcia, którego ukończenie zaowocuje konkretnym, materialnym wytworem. Szczególne zalety tej metody polegają na rozwijaniu umiejętności pracy grupowej, podejmowaniu różnych ról, komunikowaniu się w trakcie wykonywania projektu, przejmowaniu odpowiedzialności za własne uczenie się,
korzystanie z różnych źródeł informacji, planowaniu działań oraz prezentacji wytworów.

Wyróżnić można kilka rodzajów działań w realizacji metody projektów :

1. Organizacja wypraw jako forma poszukiwań, badań, przeżywania przygód. Odchodzenie od "wycieczek klasowych'' na rzecz "wypraw" zawierających elementy przygody oraz dążenia do osiągnięcia określonego celu  (np. plenery artystyczne, trasy zadaniowe, zajęcia w muzeach, zabytkach, galeriach, zajęcia poszukiwawcze).
2. Projektowanie i budowanie wystawy jako formy prezentacji efektów działań projektowych (połączone z wyprawami, spotkaniami z rodzicami), gdzie dzieci wspólnie opracowują plan wystawy, dzielą się zadaniami oraz prezentują swe dokonania.
3. Tworzenie muzeum jako zbioru problemowego, formy odpowiedzi na wcześniej sformułowane pytania czy zagadnienia  (Co znaczy, że jestem stąd? Jak jest zbudowany świat? "Moja miejscowość", "Ślady", Co wiem na temat...?, itp.).
4. Projekty badawcze, techniczne pozwalające dzieciom na samodzielne poszukiwanie rozwiązań, np. w jaki sposób zbudować maszynę z określonych elementów? Jak zrobić własną mapę świata z oznaczeniem występowania zwierząt występujących w charakterystycznych strefach klimatycznych? Jak wykonać album o mojej miejscowości? Jak zrobić drzewo genealogiczne? Jak wykonać makietę miejscowości?, itp.
5. Projekty artystyczne - wernisaże, formy teatralne (te, które samodzielnie przygotowują dzieci wchodząc w role aktorów, scenografów, charakteryzatorów, itp.), muzyczne, działania konstrukcyjne realizujące wyraźne, sformułowane przez dzieci cele (np. wehikuł czasu, baśniolot, bal tematyczny, itp.).
6. Projekty literackie - tworzenie książek, drukowanie i włączenie do zbiorów biblioteki (np. antologia tekstów o psie, "zbiór bzdur", humor zeszytów klasowych, własna opowieść, opowieść dla przybysza za 100 lat, itp.).
Metoda projektów daje szczególne możliwości dla działań długofalowych. Swoim zasięgiem może objąć zespół nauczycieli lub uczniów całej społeczności szkolnej realizujący np. projekt "Moja miejscowość", "Muzeum sztuki ludowej", albo projekt wychowawczy "Zdrowa klasa".

Ostatnia omawiana metoda aktywna to "EKSPRESJA ARTYSTYCZNA. Poprzez twórczość artystyczną dzieci wyrażają swoje uczucia, wyobrażenia i przekazują swoją wiedzę. Ekspresja artystyczna stwarza równocześnie sprzyjające warunki dla rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka, doskonali jego procesy poznawcze oraz wpływa na ćwiczenie jego zmysłów i
motoryki. Wzbogaca osobowość dziecka i daje niepowtarzalną okazję do doświadczania radości, tworzenia oraz cieszenia się efektem swojej pracy. Wyniki takie można osiągnąć w następujących formach poprzez:
      - działalność plastyczną,
     -  ekspresję muzyczną,
     -  twórczość literacką,
     -  ekspresję ruchową.
     -  oraz inne formy będące połączeniem dwu lub kilku wcześniej wymienionych.

W proponowanych zajęciach twórczych stosuje się różnorodne sposoby pobudzania wyobraźni i wrażliwości dzieci. Sięgnąć można do tekstów literackich, utworów muzycznych, dzieł plastycznych, zapewniając równocześnie kontakt z dziełami sztuki. Można także odwołać się do obserwacji otaczającej nas rzeczywistości, ćwicząc u dzieci spostrzegawczość, pamięć, koncentrację uwagi i zaspokajając naturalną ciekawość świata. Nauczyciel powinien zaznajomić uczniów z bogactwem środków wyrazu i technik oraz zaproponować korzystanie z różnych materiałów, narzędzi, instrumentów. Podczas zajęć powinna panować swobodna i bezpieczna atmosfera pracy twórczej, aby dzieci mogły rozmawiać i wymieniać poglądy dzielić się doświadczeniem i samodzielnie decydować o tym , kiedy praca jest skończona, albo spróbować ponownie , jeśli nie są zadowolone ze swego dzieła.
Zaproponowanie dzieciom pracy w grupach stworzy im możliwość samodzielnego organizowania swojej pracy, doskonalenia umiejętności komunikowania się z innymi, wzajemnego inspirowania się i wspierania nawzajem. Powstaje szansa stworzenia wspólnego dzieła, z którym wszyscy się identyfikują i cieszą. Po każdych takich zajęciach należy wytwory dzieci, ich dzieła wyeksponować i zaprezentować, można utrwalić na fotografiach lub przechowywać w teczkach uczniów. Zamiast oceniania dobrze jest zaproponować omówienie prac, zinterpretowanie, bądź wybór najpiękniejszej pracy.

DRZEWKO DECYZYJNE
Metoda ta służy rozwijaniu umiejętności dokonywania wyboru i podejmowania decyzji z pełną świadomością skutków, które ta decyzja może przynieść. Uczy dostrzegania związków między różnymi możliwościami rozwiązań rozważanego problemu, ich konsekwencjami oraz wartościami uznawanymi przez osobę podejmującą decyzję. Rozwiązanie problemu przedstawia się w sposób graficzny na schemacie drzewka decyzyjnego. Jest to praca w grupach. Przebieg:
> Postawienie problemu do rozwiązania.
> Dyskusja na temat tego problemu: dlaczego tak się stało?, jakie były powody takiego postępowania?
> Wypełnianie drzewka zaczyna się od dołu, od wpisania problemu.
> Uczniowie proponują trzy najefektywniejsze i najszybsze według nich  rozwiązania problemu.
> Następnie grupy analizują pozytywne i negatywne skutki zaproponowanych rozwiązań i zapisują je.
> Na końcu uczniowie określają cele i wartości proponowanych rozwiązań.
> Poszczególne grupy prezentują wyniki swojej pracy na forum klasy.
Metoda ta zajmuje całą jednostkę lekcyjną. Rolą nauczyciela jest czuwanie nad prawidłowym wykorzystaniem czasu, natomiast nie podsuwa on uczniom argumentów, nie ocenia i nie komentuje ich w trakcie pracy.

 Najważniejszym elementem zajęć aktywizujących jest fakt, że dziecko samodzielnie, lub w grupie wykonuje jakieś działanie, które sprawia mu satysfakcję, a nie zdaje sobie sprawy z faktu, że w ten sposób uczy się i rozwiązuje problemy. Dlatego tak ważne jest stosowanie metod aktywizujących w procesie dydaktycznym. 

 2. W jaki sposób indywidualizujesz pracę swoich uczniów?

W nauczaniu zindywidualizowanym prowadzący zajęcia kieruje swoją uwagę na poszczególnych uczniów i dostosowuje nauczanie do ich predyspozycji. W takim trybie każdy uczeń w klasie pracuje w swoim własnym rytmie i na odpowiednim dla siebie poziomie.  Zasadę indywidualizacji nauczania nauczyciel można realizować na różne sposoby np.

-         przez prowadzenie lekcji na kilku poziomach nauczania

                                    Rozróżniamy dwa rodzaje pracy grupowej:
 I. Każda grupa składa się z uczniów o zróżnicowanych uzdolnieniach i wiadomościach. Pozwala to nauczycielowi na lepsze wykorzystanie możliwości młodzieży, większe zaangażowanie ich w pracę i zwiększenie różnorodności przekazywanej wiedzy. Dodatkowo uczniowie mniej zdolni współpracując z uczniami zdolniejszymi uczą się także od nich. Na początku tak prowadzonych zajęć uczniowie słabi często tylko przysłuchują się wypowiedziom swoich kolegów w zespole i powtarzają ich wnioski, ale stopniowo rozpoczynają także próbę własnych sił. Dzięki udanemu udziałowi w pracach i osiągnięciach grupy uczniowie mniej zdolni nabierają więc wiary we własne możliwości i uzupełniają brakujące wiadomości. Praca każdego ucznia w zespole wdraża go do logicznego myślenia i poprawnego formułowania myśli, wniosków, a to m.in. decyduje o jego powodzeniu i rozwoju w klasie. Referowanie wyników pracy grupy nauczyciel może polecić najsłabszemu uczniowi w zespole, a jego wypowiedź inni koledzy będą ewentualnie uzupełniać.
 II. Drugi rodzaj pracy grupowej polega na prowadzeniu zajęć z zespołami jednorodnymi, tzn. każdą grupę tworzą uczniowie o zbliżonym poziomie wiedzy i podobnych kompetencjach matematycznych. Pozwala to nauczycielowi na zróżnicowanie zadań stawianych przed poszczególnymi grupami i taki ich dobór, aby jak najlepiej były one dopasowane do możliwości uczniów wchodzących w skład danego zespołu. Jest to szczególnie użyteczna technika w wypadku lekcji o charakterze ćwiczeniowym oraz lekcji powtórzeniowych.

-         poprzez urządzanie kółek pozalekcyjnych dla młodzieży

Ta forma pracy z uczniami może polegać na stworzeniu kółka dla młodzieży zdolnej (można z takimi uczniami realizować program klas wyższych, rozwiązywać zadania konkursowe, olimpijskie itp.) lub na zorganizowaniu spotkań uczniów mniej uzdolnionych (tzw. zajęcia wyrównawcze, na których nauczyciel powtarza z uczniami słabo opanowane partie materiału). 

-          poprzez prowadzenie zajęć wyrównawczych

-          przez zróżnicowane zadawanie prac domowych

Praca domowa to druga, po zajęciach lekcyjnych, ważna forma pracy dydaktyczno-wychowawczej. Ma ona rozbudzać i kształtować zainteresowania uczniów. Indywidualizacja pracy domowej pod względem stopnia trudności oraz nadawanie jej problemowego charakteru jest bardzo trudne i czasochłonne, ale ma duży wpływ na stosunek uczniów do przedmiotu (szczególnie tych najzdolniejszych). Dobrze dobrana praca domowa może także zachęcić uczniów słabych do odrabiania zadań domowych.
-          poprzez stosowanie na lekcjach kart dydaktycznych

Stosowanie kart dydaktycznych ma na celu umożliwienie każdemu uczniowi  przerabianie kolejnych partii materiału w swoim własnym tempie. Liczba i poziom wykonywanych przez ucznia ćwiczeń zależy od niego samego - dokonuje on samodzielnego wyboru z propozycji przedstawionych w karcie przez nauczyciela.
-         przez organizowanie różnych konkursów przedmiotowych

-        przez wprowadzenie na lekcje gier dydaktycznych, zabaw, łamigłówek, krzyżówek, domina itp.

 3. Wymień co najmniej dwa kryteria wymagań na oceny szkolne.

 4. Jakie cechy dobrego nauczyciela są Ci najbliższe?
 1.Umiejętność jasnego tłumaczenia, precyzyjnego przekazywania treści
 2. Inteligencja
 3. Dojrzałość emocjonalna
 4. Poczucie odpowiedzialności
 5. Sprawiedliwość, obiektywizm, bezstronność
 6. Entuzjazm do pracy, zaangażowanie, pasja nauczycielska, motywacja do pracy
 7. Łagodność, cierpliwość
 8. Zdyscyplinowanie
 9. Umiejętności organizacyjne
 10. Dobry wygląd zewnętrzny, kultura osobista
 11. Umiejętność słuchania
 12. Poczucie humoru
 13. Otwartość poznawcza i emocjonalna
 14. Rozumienie innych także drogą pozaintelektualna - wczuwanie się, empatia
 15. Umiejętność korzystania z informacji na swój temat

  5.Jakie dokumenty regulują prace szkoły?
 - plan rozwoju szkoły
 - wewnątrzszkolny system oceniania
 - statut szkoły
 - plan dydaktyczno-wychowawczy szkoły
 - regulamin Rady Pedagogicznej
 - kalendarium
 - szkolny Program Wychowawczy
 - program profilaktyki
 - plany nauczania

 6.Co bierzesz pod uwagę oceniając uczniów? 

Pozostałe pytania i odpowiedzi : kontakt mailowy - mbialkowski8@wp.pl

IRLANDIA

Irlandia to miejsce, które z pewnością dostarczy wrażeń każdemu turyście - od jasnych świateł Dublina, poprzez zielone pola pełne owiec, do zapierających dech w piersiach krajobrazów monumentalnych klifów czy bezkresnych płaskowyżów.

Poniżej przedstawione zostały najciekawsze atrakcje Zielonej Wyspy przyciągające rokrocznie miliony miłośników turystyki z całego świata.

Numerem pierwszym na liście są Klify Moheru. 

Położone na zachodzie Irlandii, wznoszą się na wysokość ponad 200 metrów n.p.m. i rozciągają na długość 8 kilometrów. Swoim ogromem budzą podziw i jednocześnie grozę. Rozpościera się z nich widok na Atlantyk, a w pogodny dzień widoczne są wyspy Aran, które również należą do najciekawszych atrakcji turystycznych Irlandii. Arany to trzy wyspy: Inisheer, Inishmaan i Inishmore (największa). Uważane są za najbardziej dziewicze wyspy na Oceanie Atlantyckim i ostatni bastion kultury irlandzkiej. Będąc na Aranach warto odwiedzić dwa kamienne forty: Dún Aonghasa i Black Fort, jak również XIV-wieczny zamek O'Briena oraz unikalny kościółek celtycki Tempull Bheanáin.

Kolejnym miejscem na zachodzie, które bezwzględnie należy zobaczyć to Park Narodowy Killarney.  

Jest to imponujący obszar obejmujący góry, jeziora oraz liczne zabytki, z których najważniejsze to: klasztor Muckross Abbey, posiadłość Muckross House i zamek Ross Castle. Ciekawym miejscem jest przepiękny 18-metrowy wodospad Torc, do którego można dostać się bryczką.  Ponadto organizowane są wycieczki łódkami po jeziorach, z których można podziwiać wyjątkowe krajobrazy i bujną roślinność.

Grobla Olbrzyma (Giant's Causeway) to unikalne miejsce znajdujące się na północnym wybrzeżu Irlandii. Jest to zbiór tysięcy bazaltowych skał w kształcie regularnych brył o podstawie sześciokąta. Widok jest imponujący, a legendy o obrzymie budującym groblę dla swej ukochanej, dodają uroku temu niezwykłemu miejscu.

Półwysep Dingle jest obszarem na zachodzie Irlandii, który wyróżnia się zróżnicowaną linią brzegową z klifami i piaszczystymi plażami. Środek półwyspu zajmują góry, a w ich dolinach wybudowane zostały typowo irlandzkie miasteczka. 

Na uwagę zasługują zamki, kaplice i pustelnie. Należą do nich: Rahinnane Castle, Minard Castle, Ferriter's Castle i Gallarus Castle z pobliską kaplicą oraz imponujący kamienny Dunbeg Fort.

Przenosząc się na wschód wyspy warto udać się do Glendalough. 

Jest to piękna dolina otoczona górami Wicklow, po których wiodą szlaki turystyczne z imponującym widokiem na dolinę. Trasa jest niezwykle malownicza i wiedzie wokół dwóch jezior. Warto również wybrać się do pobliskich ogrodów Powerscourt i zobaczyć wodospad Powerscourt.

Dublin, stolica Irlandii, to kolejne miejsce pełne atrakcji dla każdego spragnionego wrażeń obieżyświata. Rodziny z dziećmi będą mogły zrelaksować się w Phoenix Park, będącym największym parkiem miejskim Europy i udać się do znajdującego się w nim Zoo. 

Miłośnicy trunków irlandzkich i życia barowego znajdą swoje miejsce w wiecznie żywej i gwarnej dzielnicy pubów - Temple Bar. Zwiedzając Dublin warto przekonać się o irlandzkim zamiłowaniu do biesiadowania i ich umiejętności produkcji wybornych trunków w browarach Guinness'a oraz destylarni Jameson'a. Ponadto w centrum stolicy znajdują się muzea, galerie i kościoły, a wszystkie w niedalekiej odległości od siebie. Na głównej ulicy O'Connell Street można podziwiać liczne pomniki i imponującą wieżę wzniesioną dla upamiętnienia nowego tysiąclecia, tzw. Spire.

To tylko namiastka tego, co przybywający w te strony turysta może zobaczyć i czego może doświadczyć. Z całą pewnością otwartość i wyjątkowo pozytywne nastawienie do życia mieszkańców tamtych stron będzie mile odebrane oraz samo w sobie stanowi kolejny argument przemawiający za wizytą w Irlandii.

http://artelis.pl/artykuly/36714/atrakcje-irlandii

Malediwy

Malediwy - są archipelagiem i zarazem państwem wyspiarskim położonym na Oceanie Indyjskim na południowy zachód od krańca Indii. Oficjalna nazwa to Republika państwa wysp.

Malediwy w roku 1965 uzyskały niepodległość, wcześniej były sułtanatem czyli ustrojem politycznym rządzonym przez sułtana. Malediwy są krajem muzułmańskim.

Archipelag rozciąga się na 1190 wysepkach, osadzonych na 26 atolach koralowych narosłych na podmorskim łańcuchu wulkanicznym. 202 z tych wysp jest zamieszkałych. Malediwy znajdują się w klimacie równikowym wybitnie wilgotnym, w którym średnia temperatura powietrza wynosi 27 stopni Celsjusza. Miasto Male jest stolicą Malediwów gdzie mieszka ponad ¼ ludności i jest jedynym ośrodkiem miejskim w kraju.

Gospodarka Malediwów oparta jest w głównej mierze na turystyce. Dlatego wszyscy posiadający jachty motorowe powinni zobaczyć piękno Malediwów. Pogoda słoneczna i bezdeszczowa sprzyja żeglarzom od grudnia do kwietnia, kiedy można podziwiać urok wysepek, rafy koralowej i bezkresu czystego oceanu.   

Malediwy słyną ze znakomitych warunków do nurkowania, przepięknej rafy koralowej i niezwykłych morskich stworzeń. We wszystkich kurortach znajdują się ośrodki sportów wodnych. Oferują kursy nurkowania a także surfingu czy kite-surfingu. Można skorzystać z przeróżnych atrakcji dodatkowych, takich jak: wyprawy na bezludne wyspy, nocne rejsy z możliwością wędkowania, czy loty samolotem w celu zobaczenia wysp z lotu ptaka. Znajdują się tu również niezwykle ekskluzywne ośrodki Spa, oferujące tradycyjne azjatyckie zabiegi.

Każdy zainteresowany tym pięknym miejscem powinien jak najszybciej odwiedzić Malediwy. Niedługo może nie być już takiej możliwości, ponieważ wyspy położone są na wysokości ok. 2m nad poziomem morza, co przy dalszym ocieplaniu klimatu może spowodować, że zostaną one całkowicie zalane.

                                                                  

Najbardziej popularną miejscowością, najchętniej odwiedzaną przez turystów są Atole Centralne.            To właśnie tutaj znajduje się stolica kraju - Male, która z pewnością powinna być pierwszym przystankiem podczas zwiedzania Malediwów. Dla poszukiwaczy prawdziwych przygód i egzotycznej przyrody, Malediwy oferują Atole Północne i Południowe.

Co warto zwiedzić ?

Malediwy zapewniają turystykę na bardzo wysokim poziomie. Warto zobaczyć w tym kraju miejscowość Seenu, czyli drugie co do wielkości miasto Malediwów, zaraz po stolicy oraz wyspę Fuamulaku. Guraidhoo zaś to najbardziej znana wyspa na Południowym Atolu, Atol Ari, Baa, Raa, Atol Faafu , oraz Haa Dhaalu to tylko niektóre spośród niezliczonych zakątków Malediwów, które warto zwiedzić.

Czas lokalny:  Czas polski plus 4 godziny.
Czas przelotu: Warszawa - Malediwy - ok. 10 h 30 min

PRAGA

Praga nad Wełtawą uważana jest za jedną z najpiękniejszych stolic Europy. Nie bezpodstawnie, miasto położone nad Wełtawą, rok rocznie przyciąga tysiące globtroterów z niemalże całego świata. 

Przez cały rok, w każdy weekend i nie tylko, zarówno latem jak i zimą, w czasie pogody i niepogody, w Pradze spotkać można ludzi różnych narodowości ze wszystkich kontynentów.

Charakterystyczna atmosfera, imponujące zadbane i systematycznie konserwowane budowle uosabiające bogatą spuściznę architektoniczną co najmniej kilku epok, gotyckie strzeliste kościoły, barokowe pałace, secesyjne kamienice, niepowtarzalne praskie piwo i smakołyki czeskiej kuchni serwowane w przytulnych knajpkach i restauracjach oraz bogato wyposażone muzea, galerie, kluby i teatry. Wszystko to sprawia, że ten, kto raz odwiedził Pragę, będzie pragnął odwiedzić miasto kolejny raz.

Najbardziej istotne punkty, jakie należy odwiedzić pragnąc poznać stolicę Czech umiejscowione są praktycznie głównie w samym centrum Starego Miasta. Wyjazd do Pragi na dwa lub trzy dni dobrze jest więc przemyśleć tak, aby skoncentrować się zwłaszcza na tej części miasta. W związku z tym także miejsca noclegowe wygodnie jest zarezerwować gdzieś w pobliżu. Mimo iż Praga posiada kolej metra bezbłędnie rozwiązaną i funkcjonującą jak szwajcarski zegarek, to jednak komfort dostępu do najważniejszych zabytków z bazy wypadowej w samym centrum miasta jest nie do przecenienia. Z uwagi jednak na dość wysokie koszty noclegów w ścisłym centrum korzystnie jest awansem wyszukać ciekawą i atrakcyjną pod względem ceny ofertę hotelu w Pradze lub zaczekać na jakąś kuszącą okazję typu last minute.

Zwiedzanie Pragi dobrze jest rozpocząć od słynnego wzgórza Hradczany. To właśnie tutaj położone są w najwyższym stopniu unikalne obiekty jak chociażby królewski zamek czy imponująca katedra jak również parę interesujących galerii i muzeów. Całość rozpoczyna się jednak jeszcze na dole na legendarnym moście Karola, który to jest swego rodzaju ikoną Pragi. Na specjalną wzmiankę na wzgórzu hradczańskim zasłużyła sobie z pewnością słynna Złota Uliczka, na której niegdyś zamieszkiwała biedota, ze specyficznymi prawie że miniaturowymi chałupkami, które dzisiaj tworzą zespół barwnych chatek unikalny na skalę światową.

W błędzie jest ten kto myśli że na zwiedzanie Pragi trzeba pojechać bez dzieci. Właśnie Praga jak żadne inne miasto, ma do zaoferowania najmłodszym dużą mnogość atrakcji. Na Hradczanach - imponujące muzeum z wystawą zabawek zarówno współczesnych jak i historycznych, w samym centrum Pragi - prywatne muzeum Lego, do tego ogrody, deptaki, knajpki z jadłospisem dedykowanym dla dzieci, a w dzielnicy Holeszowice ciekawe galerie sezonowe i grające w rytm muzyki fontanny. Najważniejszym jednak punktem zwiedzania Pragi z dziećmi jest jeden z najpiękniejszych europejskich ogrodów zoologicznych w którym abstrahując od sztampowego podziwiania ciekawych okazów zwierząt z całego niemal świata nasze pociechy mogą dać upust swej energii, na bardzo wielu placach przeznaczonych do zabaw.

http://artelis.pl/artykuly/38660/praga 

Turystyka alternatywna

Turystyka alternatywna – są to formy ruchu turystycznego, których ideą jest jak najmniejsza integracja turystów w środowisko przyrodnicze i społeczne terenów przez nich odwiedzanych. Pod względem motywów i organizacji formy te zasadniczo różnią się od form komercyjnej turystyki masowej. 

W rezultacie narastających przyrodniczych i społecznych konsekwencji niekontrolowanego rozwoju turystyki masowej w różnych regionach turystycznych na świecie, dostrzeganych już w końcu lat 60.XXw, pojawiło się wiele głosów wskazujących na konieczność jego powstrzymania oraz ochrony walorów turystycznych.

Dzięki osobom zaangażowanym w  ochronę środowiska i dziedzictwa kulturowego, wysunięto propozycję upowszechniania takich form turystyki i takiego rozwoju turystyki, które pozwalałyby na ograniczenie niekorzystnych zmian środowiskowych, szczególnie na obszarach najcenniejszych z punktu widzenia różnorodności przyrodniczej i kulturowej.

Na przełomie lat 70. i 80. XX wieku narodziła się w krajach alpejskich koncepcja łagodnego rozwoju  turystyki. W rezultacie zaczęto proponować nowe i alternatywne formy ruchu turystycznego wobec zorganizowanej i skomercjalizowanej turystyki masowej.

Według definicji zaproponowanej przez Międzynarodowe Towarzystwo Ekoturystyczne (TIES) ekoturystyka to "rozważne podróżowanie po obszarach objętych ochroną środowiska i programami polepszenia warunków bytu mieszkańców". Nie jest to jednak jej powszechnie uzgodniona definicja. W latach 80. XX w. i na początku 90., a więc wówczas, gdy ekoturystyka ledwie raczkowała, wszyscy chcieli jak najwięcej na niej zarobić. Pojawiła się chmara nierzetelnych agencji i biur podróży, pod szyldem "eko-" oferujących wszystko, łącznie z jazdą dżipami na przełaj. Nic dziwnego, że termin "ekoturystyka" się zdewaluował. Częściowo właśnie z tego powodu, a częściowo dlatego, że zasady ekoturystyki mogą - i powinny - stosować się do całej turystyki, a nie tylko obszarów chronionych, pojawił się nowy termin: turystyka alternatywna. 

Jest to turystyka oparta na motywach krajoznawczych, uprawiana w małych, często nieformalnych grupach, także indywidualna, turystyka trudna, wymagająca gruntownego przygotowania odporności psychicznej, wysiłku umysłowego i nierzadko fizycznego. 

Do określenia alternatywnych form turystyki stosuje się często zamienne pojęcia: turystyka odpowiedzialna, dyskretna, zielona, właściwa, łagodna. Pojęcia te były wysuwane przez różne ośrodki naukowe i organizacje zajmujące się badaniami skutków rozwoju turystyki w różnych częściach świata. W środowisku naukowym ciągle jeszcze prowadzi się dyskusję oraz uzgadnia się ich definicje i wzajemne relacje znaczeniowe.

Za zasady rozwoju turystyki odpowiedzialnej np. sformułowane już we wczesnym okresie rozwoju turystyki masowej (lata 60. XX w.), uważa się:

Minimalizację wpływu na miejscową kulturę i odnoszenie się do niej ze szczególnym szacunkiem,

Minimalizację wpływu na środowisko,

Maksymalizację korzyści ekonomicznych dla miejscowych społeczności,

Maksymalizację satysfakcji turystów.

Za alternatywną turystykę można uważać każdą formę turystyki, która pozawala na osiągnięcie harmonii między potrzebami ochrony środowiska, lokalnych społeczności i turystów oraz zachowanie zasobów przyrodniczych i kulturowych dla przyszłych pokoleń. Współcześnie za takie formy uważa się także: wolontariat, podróże w celu obserwacji zwierząt, tramping, niekomercyjny trekking, agroturystykę i turystykę rodzinną.

W świetle faktów trzeba stwierdzić, iż turystyka alternatywna nie zastąpi turystyki masowej, gdyż jej wzory są zbyt silne i za głęboko zakorzenione w naszym społeczeństwie. Ale warto wysuwać i rozgłaszać postulaty na rzecz turystyki alternatywnej takie jak:

Przedstawienie rozsądnych i realnych kontrpropozycji w stosunku do tych form turystyki masowej, które są destrukcyjne i sprzyjają nierówności wymiany turystycznej, czyli wyzyskiwaniem ludności miejscowej;

Zagwarantowanie uczciwego udziału gospodarzy w zyskach turystyki;

Tworzenie wzajemnie wzbogacających kontaktów miedzy turystami a odwiedzaną ludnością, gwarantujących poczucie godności i prawa obu stronom;

Należyty szacunek dla religii, kultury i mentalności społeczności miejscowych

.

Organizacja Narodów Zjednoczonych pod wpływem nasilających się sygnałów o dysfunkcjach zajęła stanowisko w sprawie polityki gospodarczej XXI w. W czasie konferencji w Rio de Janeiro w 1992 roku zredagowano postulat, aby zasadę dalszego rozwoju gospodarczego w świecie był zrównoważony rozwój. Rozwój ten jest rozumiany jako proces zmian, w którym korzystanie z zasobów naturalnych, kierunki rozwoju urbanizacji i technizacji mogą dokonywać się w sposób zaspokajający potrzeby obecnych pokoleń bez uszczerbku dla przyszłych generacji. Rozwój ten, w przypadku turystyki, powinien być ukierunkowany na poprawę życia ludności miejscowości recepcyjnych, możliwie najlepiej zaspokajać potrzeby turystów oraz utrzymać jakość środowiska.

Przedstawiciele społeczności międzynarodowej rozpoczęli szereg inicjatyw zmierzających do promowania świadomej turystyki. Członkowie Światowej Organizacji Turystyki podjęli się sformułowania szeregu zasad, których przestrzeganie przez rządy, lokalną administrację, przedstawicieli przemysłu turystycznego oraz odwiedzających ma doprowadzić do tego, że podróże staną się wartością dla ich uczestników jak  i mieszkańców najczęściej odwiedzanych regionów. Prace nad Global Code of Ethics for Tourism zaczęły się w 1997 roku podczas spotkania WTO (World Tourism Organisation, Światowa Organizacja Turystyki) w Istambule i trwały, kolejne dwa lata. Ostateczną wersję dokumentu przyjęto podczas spotkania w Satiago de Chile na przełomie września i października 1999 roku.

 

http://artelis.pl/artykuly/38710/alternatywne-formy-turystyki 

Finlandia - Parki Narodowe

Finlandia to państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1917 roku. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją i z Bałtykiem, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją.Finlandia nazywana jest krajem : -jednego morza;  -187 888 jezior; -179 584 wysp.

Przyroda jest to największy skarb, oraz główna atrakcja Finlandii. Tysiące jezior, lasy, a na północy tundra i to wszystko jeszcze naprawdę dzikie, mało tknięte ręką człowieka.

Finlandia to również najbardziej zalesione państwo w Europie. Lasy Finlandii to 69% powierzchni kraju, a więc około 232 550 km. Lasy państwowe są w dużym stopniu objęte różnymi formami ochrony przyrody. Są wśród nich parki narodowe, rezerwaty ptaków wodnych, rezerwaty starodrzewi i inne formy. W sumie chronionych jest ok. 12% lasów, z czego obszary leśne pod ścisłą ochroną zajmują ponad 7% powierzchni leśnej, głównie na północy kraju.

W Finlandii istnieje 35 parków narodowych. Największe z nich znajdują się w Laponii.Są to : Park Narodowy Urho Kekkonena oraz Park Narodowy Lemmenjoki wraz z przylegającym do niego norweskim parkiem Øvre Anarjokka tworzy on największy obszar chroniony na kontynencie.

Park Narodowy im. Urho Kekkonena

Rozległy obszar puszcz i tundry, z którego utworzono Park Narodowy im. Urho Kekkonena, jest najpopularniejszym terenem pieszych wędrówek w Laponii, a może i w całej Finlandii.

Od Saariselkä aż do rosyjskiej granicy rozciąga się puszcza Saariselkä, obejmująca Park Narodowy im. Urho Kekkonena, ścisły rezerwat przyrody Sompio, rekreacyjny obszar wędkarski Nuortti i inne chronione tereny leśne.

Główne informacje:

Region – Laponia.  Gminy: Inari, Sodankylä, Savukoski.  Powierzchnia: 2550 km². Założony w 1983 roku.

W jego granicach znajdują się góry porośnięte lasami, dzikie wrzosowiska, niezliczona ilość strumieni i potoków, różnorodna flora i fauna. We florze występują głównie lasy świerkowo-sosnowe, tundra i lasy brzozowe z licznymi porostami. W faunie zaś możemy zobaczyć leminga górskiego, bielaka, lisa polarnego, rosomaka, wilka, łosia, orła przedniego, puszczyka.Niewątpliwą atrakcją w tym regionie są renifery, których populacja przewyższa wielokrotnie liczbę mieszkańców.

Bardzo często można je spotkać na terenie parku,jak i w innych rejonach Laponii. Stanowią główne źródło utrzymania dla miejscowej ludności. Są zwierzętami pociągowymi, dostarczają skór i mięsa.

Należy jednak uważać bo mają zwyczaj przechodzić przez… drogi nie zważając na jadące samochody.

Park Narodowy Oulanka

Park założony został w 1956 i był dwa razy powiększany: w 1982 i 1989. Obecnie jego powierzchnia wynosi 279 km² i rozciąga się do rosyjskiej granicy. Park położony jest 30 km od miasteczka Ruka, na północ od Kuusamo. Dolina ukształtowała się podczas ostatniego zlodowacenia, 11 000 lat temu. Przez park przepływają dwie duże rzeki (Kitkajoki i Oulankajoki) oraz dużo strumieni. Z flory spotkamy tu przede wszystkim sosny i świerki, mchy, chronioną, choć tutaj częstą orchideę (widniejącą również na emblemacie parku). Ze zwierząt najczęściej spotykane są liczne gatunki motyli i ciem. Park przecina kilkanaście tras, zróżnicowanych pod względem długości (od 1 do 80km). Są również wytyczone specjalne trasy zimowe, kajakowe i rowerowe. Przy poszczególnych roślinach znajdują się tabliczki informacyjne, a na trasie można są miejsca do palenia ognisk z przygotowanym drewnem na opał. W parku znajduje się również kilka miejsc do spania, gdzie również można zjeść.

Park Narodowy Lemmenjoki

Park Narodowy Lemmenjoki jest największym i najdalej na północ położonym parkiem w Finlandii. Założony został aby chronić dolinę rzeki Lemmenjoki i stworzyć dogodne warunki życia rdzennym mieszkańcom tego obszaru Laponii - Saamów.

Główne informacje:

Region – Laponia, Gminy - Inari i Kittilä, Powierzchnia: 2850 sq.km.  Założona w 1956 r.

Ochrona w parkach narodowych polega przede wszystkim na nie ingerowaniu w naturalne procesy. Nie ma natomiast ograniczeń w poruszaniu się przez turystów po ich terenie, można również zbierać w nich jagody i grzyby. Wędrując po fińskich lasach należy wiedzieć, że nawet na prywatne tereny leśne wstęp na ogół nie jest zabroniony.

Można zagwarantować, że wspaniałe krajobrazy polodowcowe, tajga w dolinach i rozległe torfowiska na długo zapadają w pamięć turystom, którzy odwiedzają ten park.

Głównymi atutami tego kraju są bezpieczne i stabilne społeczeństwo, słabe zaludnienie oraz czyste, atrakcyjne środowisko naturalne.Finlandia oferuje znakomite możliwości rozwijania turystyki specjalizującej się w kulturze, przyrodzie i dostarczaniu wyjątkowych przeżyć. Letnie imprezy muzyczne (np. festiwal operowy w Savonlinna, festiwal muzyki kameralnej w Kuhmo czy święto muzyki jazzowej w Pori) oferują słuchaczom najwyższy poziom światowy w otoczeniu fińskiej natury. Olbrzymie połacie lasów i liczne zbiorniki wodne tworzą wyśmienite warunki dla entuzjastów wędrówek, kajakarstwa i wędkarstwa.

http://artelis.pl/artykuly/38711/finlandia-i-jej-parki-narodowe

Tajemnicza rzeszowszczyzna

Rzeszów, to miasto położone w województwie podkarpackim. Przez niektórych uznawane jest za serce podkarpacia, jego stolicę. Wokół niego położonych jest wiele ciekawych, pięknych, wartych odwiedzenia miejscowości jak np. Kolbuszowa, Łańcut czy też Jarosław . Właśnie te przedstawiam poniżej.

Kolbuszowa (Skansen) W 1978r. powstał w Kolbuszowej skansen prezentujący zabytki budownictwa oraz kultury Lasowiaków i Rzeszowiaków. Na powierzchni ok. 25 ha zgromadzone zostały kryte słomianymi strzechami chałupy, całe zagrody, młyny, kuźnia, piec garncarski, pasieka, wiele przydrożnych kapliczek oraz wiatraki, swego czasu bardzo charakterystyczne dla wiejskiego krajobrazu. Zobaczyć tam można również koźlaki, paltraki i holendry, różniące się sposobem konstrukcji. Zgromadzono także kilka budynków typowych dla małomiasteczkowej zabudowy wschodniej Małopolski.

Sektory poświęcone Lasowiakom i Rzeszowiakom oddzielone są dużym stawem hodowlanym oraz potokiem o nazwie Brzezówka. Urozmaicony teren, porośnięty lasem i zagajnikami, oddaje naturalny krajobraz dawnych wsi.

Można tam również obejrzeć stroje ludowe, oleodruki, rzeźbę ludową, fajansowe i miedziane wyroby,  przykłady malarstwa polskiego oraz słynnych mebli kolbuszowskich. Skansen ten jest niezwykle malowniczym miejscem

Łańcut (Zamek i Muzeum Gorzelnictwa) Najbardziej znaną budowlą w Łańcucie jest zamek, który w latach 1629-1641 wznieśli ówcześni właściciele Lubomirscy. Była to nowoczesna rezydencja typu palazzo i fortezza, na którą składała się budowla z wieżami w narożach, otoczona systemem fortyfikacji ziemnych. Wraz ze wzrostem znaczenia rodu Lubomirskich rosła też ranga łańcuckiej posiadłości. Zainicjowana przez księżnę Izabelę z Czartoryskich przebudowa (pod koniec XVIII w.) uczyniła gmach wspaniałą magnacką rezydencją. Powstały wówczas m.in. ogród włoski i zwierzyniec, kupiono też wiele cennych obrazów i mebli.

Zamek-pałac w Łańcucie to nadal jedna z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych rezydencji w Polsce. Można podziwiać tu oryginalne wyposażenia wnętrz mieszkalnych i gospodarczych oraz największą w kraju kolekcję różnorodnych pojazdów konnych. Wielu wrażeń może dostarczyć również spacer po ponad 30-ha parku.

Zaciekawić może także posiadający ponad tysiąc ikon Dział Sztuki Cerkiewnej Muzeum- Zamku w Łańcucie.  Są  tam także cenne starodruki i rękopisy cerkiewne. Najstarsze pochodzą z XVI w.

W Łańcucie znajduje się też jedyne w Polsce Muzeum Gorzelnictwa mieszczące się na terenie Fabryki Wódek Polmos. Ekspozycja umieszczona została w XIX- wiecznym dworku, który dawniej był siedzibą komisariatu dóbr łańcuckich.

Zgromadzone tam fotografie, dokumenty, dyplomy cenniki, etykiety, butelki i wyszukanych kształtach oraz kielichy degustacyjne prezentują działalność, odnoszącej niegdyś sukcesy na światowych wystawach,  łańcuckiej Fabryki Likierów Rosolisów i Rumu Hrabiego Alfreda Potockiego. Makiety pozwalają na prześledzenie całego procesu pracy przy ciągu rozlewniczym, a stare maszyny i urządzenia gorzelnicze na poznanie historii gorzelnictwa na ziemiach polskich. Ekspozycję dopełnia kolekcja alkoholi, które obecnie produkuje Fabryka Wódek w Łańcucie. Niestety muzeum mogą zwiedzać jedynie grupy po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym.

Jarosław (Podziemna Trasa Turystyczna). W czasach I Rzeczypospolitej Jarosław, położony na ważnym szlaku handlowym ze Śląska na Ruś, był bardzo bogatym miastem. Piękne renesansowe kamienice świadczyły o zamożności tutejszego partycjatu. Miasto miało własne umocnienia, ufortyfikowano także okazałe, bogate klasztory Benedyktynek i Dominikanów.Bogatsi mieszkańcy miasta, w szczególności kupcy, którzy dysponowali cennymi towarami, starali się znaleźć kryjówki dla swoich bogactw. W tym czasie pod miastem zostały wydrążone wielopoziomowe piwnice i lochy, których łączna długość wyniosła 14 km. Część z nich została obmurowana, a cześć pozostawiona bez żadnych zabezpieczeń. W wyniki braku konserwacji podziemi w późniejszych wiekach pękały ściany stojących nad nimi domów, a nawet niektóre z nich ulegały zawaleniu. Rozpoczęto więc akcję ratunkową, w wyniku której powstała Podziemna Trasa Turystyczna o długości około 150 m, przy różnicy poziomów prawie 8 m.

Rzeszowszczyzna kryje jeszcze wiele interesujących miejsc pozwalających na podziwianie zabytków, zwiedzanie, a także obcowanie z naturą oraz relaks.

Agnes H.
http://turystykaiwypoczynek-agnes.blogspot.com/

http://artelis.pl/artykuly/38816/piekna-i-tajemnicza-rzeszowszczyzna

Safari po Parku Krugera

Z  pamiętnika  podróży : 

Park Krugera w Republice Południowej Afryki ma sławę najlepszego rezerwatu w Afryce. Safari w Krugerze było bez wątpienia przygodą naszego życia. Zobaczyliśmy wiele dzikich zwierząt w ich naturalnym środowisku.

Park Krugera jest najbardziej znanym rezerwatem w Afryce, dlatego przy planowaniu wycieczki był na pierwszy na liście atrakcji do zwiedzenia. Z lotniska w Johannesburgu odebrał nas lokalny przewodnik i z nim pojechaliśmy prosto do Krugera. Pierwszym zaskoczeniem było to, że szosy w RPA są dobre, nie ma w nich dziur tak jak w Polsce. Po drodze minęliśmy kilka wiosek murzyńskich, nie kojarzących się jednak z naszymi oczekiwaniami. Były to walące się chaty zbudowane z ocynkowanej blachy. Po pięciu godzinach jazdy wjechaliśmy do Parku Krugera bramą Crocodile Bridge Gate w południowo wschodniej części rezerwatu. 

Zaraz po minięciu bramy spotkaliśmy samotnego słonia, żerującego na pożółkłych krzewach. Pierwszy dzień w parku był dla nas pełen niespodzianek. Zachwyceni byliśmy całym otoczeniem. Na widok zwierząt krzyczeliśmy i cieszyliśmy się jak dzieci. Udało nam się nawet podjechać do lwów jedzących kudu. Nieodłącznymi towarzyszami tej uczty były hieny i sępy. Typowy scenariusz jaki znamy z filmów przyrodniczych o Afryce.

Na noc zatrzymaliśmy się na kempingu Crocodile Bridge – w niewielkim obozie położonym na samym brzegu parku - jak nazwa wskazuje - nad rzeką Crocodile. Po drugiej stronie rzeki widoczne są pola uprawne. Na kempingu jest mały sklep gdzie można kupić coś do picia albo lód na safari. W drugiej części sklepu można zakupić hamburgery albo kanapki. Nasz przewodnik był dobrze przygotowany do tego wieczoru. Szybko rozpalił ogień na tradycyjnego afrykańskiego grilla zwanego w Afryce Południowej "Braai". Na ruszta wrzucił lokalne kiełbaski zwane "Boerewors" i kawałki baraniny. Kiełbaski smakowały znakomicie, chociaż miały całkowicie inny smak niż te znane nam z Polski. Zamiast czosnku i pieprzu dodawane były jakieś ziołowe przyprawy o bardzo charakterystycznym zapachu. Spotykany jest też "Boerewors" z dodatkiem chili albo sera.

Przy piwie Castle Lager przewodnik opowiadał nam nieprawdopodobne historie z Parku Krugera. Najlepiej pamiętam opowieści o słoniach. Przykładowo, kiedy w Parku Krugera nadchodzi susza i zaczyna brakować soczystych liści i trawy, słonie zaczynają spoglądać na drugą stronę ogrodzenia, z plantacjami kukurydzy i trzciny cukrowej. Jedyną przeszkodą na drodze do smakowitego jedzenia jest wysoki płot pod napięciem.

Nie zajęło słoniom długo żeby odkryć że kość słoniowa nie jest dobrym przewodnikiem prądu. Dlatego dwa, albo trzy samce podnoszą płot swoimi kłami i ciągną do tyłu aż druty zostaną przerwane.

Wtedy mogą spokojnie wyjść na plantację trzciny i jeść do syta. Najgorsze jest to że czynią przy tym bardzo dużo zniszczeń. Na dzień wracają spokojnie do parku i dziwią się, dlaczego ludzie są tacy nerwowi? Po co tyle zamieszania o jakąś tam słodką trzcinę.

Następnego dnia obudziliśmy się dopiero po godzinie 8.00. Słońce grzało już dosyć mocno i upał stawał się nie do zniesienia. Wyjechaliśmy na poranne, ale bardzo spóźnione safari. O tej porze zwierzęta kończą już śniadanie i zaczynają rozglądać się za cienistą kryjówką. Klimatyzacja nie pomagała bo cały czas mieliśmy otwarte okna i nie jechaliśmy szybo. Zmęczeni podróżą prawie wjechaliśmy na słonia, który nagle wyszedł na drogę. Słonie – szczególnie samotne samce mogą być niebezpieczne i złośliwe, przykładowo ten zamiast przejść przez drogę nagle skierował się na samochód. Musieliśmy szybko wycofać. Całe szczęście, że skręcił z powrotem do buszu. Cała sytuacja uświadomiła nam żeby zachowywać więcej ostrożności.
Dalsze safari umilały nam żyrafy, zebry, które nie zwracały na nas uwagi. Kemping Crocodile Bridge słynie z dużej różnorodności roślinności przyciągającej wiele zwierząt. Spotykane są tutaj bawoły, nosorożce, gepardy i nawet trudne do spotkania likaony. Jechaliśmy drogą S28 (Nhlowa Road) uważaną za najlepszą trasę do obserwacji zwierząt w całym Krugerze w poszukiwaniu wielkich kotów. Występuje tutaj wiele antylop stanowiących pożywienie dla drapieżników. W miarę jazdy w kierunku północnym, roślinność stawała się niższa czyniąc otoczenie bardziej pasujące gepardom. Te najszybsze zwierzęta świata lubią polować na otwartych przestrzeniach, nie znoszą kolczastego buszu. Po przejechaniu około 12 km minęliśmy Mac Waterhole (oczko wodne). Po następnych 10 km zobaczyliśmy Nhlanganzwani Dam. Dwa kilometry dalej zatrzymaliśmy się przy kryjówce Ntandanyathi Hide ze widokiem na oczko wodne otoczone drzewami. Długo siedzieliśmy tam i obserwowaliśmy hipopotamy i podchodzące do wody zwierzęta. Z tego miejsca pojechaliśmy drogą S137 do Duke Waterhole gdzie udało nam się zobaczyć hieny. Po następnych 8 km dojechaliśmy do skrzyżowania z drogą S130, skręciliśmy w lewo i jechaliśmy około 10 km. W gęstym buszu zobaczyliśmy białe nosorożce. Zdobyczą dnia było zobaczenie lamparta. Przed południem wróciliśmy na kemping, około godziny 15.00 ponowny wyjazd na bezkrwawe polowanie w Parku Krugera.

http://artelis.pl/artykuly/38914/relacja-z-safari-po-parku-krugera

Świadomość ekologiczna w podróży

Badanie HRS ujawnia, że w sposób odpowiedzialny do zużywania wody i energii w hotelach podchodzą głównie osoby podróżujące służbowo. Wyniki sondażu zrealizowanego przez instytut badań rynkowych eResult, zleconego przez HRS, największy portal hotelarski w Europie, wskazują, że około dwie trzecie badanych korzysta z ręczników kilkakrotnie, zamiast prosić o wymianę po każdorazowym użyciu.

Podróżni równie oszczędnie zużywają energię. Około 70% ankietowanych twierdzi, że przed opuszczeniem pokoju wyłącza urządzenia elektryczne. Badani postępują odpowiedzialnie również w kwestii używania klimatyzacji i wody. Ponad połowa respondentów wykorzystuje je w oszczędny sposób. Jedynie 16% nie wykazuje odpowiedzialności za środowisko. Są to osoby, które chcą się dobrze bawić na urlopie, nie zaprzątając sobie przy tym głowy ciągłym myśleniem o ochronie zasobów naturalnych.

Kobiety i mężczyźni są oszczędni w takim samym stopniu.

Niemal we wszystkich przypadkach mężczyźni i kobiety udzielali identycznych odpowiedzi. Jedynie pod względem zużycia wody kobiety podejmowały większy wysiłek niż mężczyźni. 59% respondentek stara się wykorzystywać w hotelu możliwie jak najmniej wody. Odsetek mężczyzn postępujących w taki sam sposób wynosi mniej niż 54%.

Podróżujący służbowo wykazują większą świadomość ekologiczną niż turyści.

Wyniki badania wskazują, że osoby podróżujące służbowo są szczególnie świadome odpowiedzialności za środowisko. Pomiędzy nimi i turystami występuje pod tym względem znacząca różnica. Niemal 80% podróżujących służbowo korzysta z ręczników kilkakrotnie, zaś w przypadku turystów odsetek ten wynosi około 66%. Podczas gdy turyści często pozostawiają klimatyzację włączoną nawet wówczas, gdy nie przebywają w pokoju, osoby podróżujące służbowo wykazują pod tym względem większą odpowiedzialność. Ponad 70% podróżujących służbowo uruchamia klimatyzację jedynie w przypadku, gdy nie wystarcza samo otwarcie okien, zaś odsetek postępujących w ten sposób turystów wynosi około 55%. Duża różnica dzieli ich także pod względem korzystania z urządzeń elektrycznych. Badanie wykazało, że oszczędnie używa ich prawie 77% osób podróżujących służbowo w porównaniu do zaledwie 68% turystów.

Goście w średnim wieku są szczególnie świadomi znaczenia dbałości o środowisko.

Szczególną odpowiedzialność za środowisko podczas podróży przejawiają osoby w wieku od 30 do 49 lat. Około 72% deklaruje, że przed opuszczeniem pokoju wyłącza urządzenia elektryczne. W ten sposób postępuje zaledwie około 63% ankietowanych w wieku poniżej 29 roku życia. Liczba osób, które na urlopie wolą nie myśleć o oszczędzaniu energii i wody najniższa jest w grupie ankietowanych w średnim wieku i wynosi jedynie około 13%. Tuż za nią plasują się respondenci w wieku powyżej 50 lat, wśród których odsetek ten przekracza 16%, a następnie młodzi ludzie z wynikiem prawie 20%.

Informacje o badaniu :

Badanie zrealizowane pod koniec czerwca 2011 r. przez instytut badań rynkowych eResult na zlecenie HRS na reprezentatywnej próbie 600 osób będących użytkownikami Internetu w Niemczech, zgodnie z AGOF (Arbeitsgemeinschaft Online Forschung niemieckiej organizacji badań online), w zakresie użytkowania przez nich energii i wody w hotelach.

HRS portal hotelowy

HRS jest operatorem ogólnoświatowego systemu rezerwacji hotelowych dla osób prywatnych i osób podróżujących służbowo, opartego na bazie danych obejmującej ponad 250 000 hoteli wszystkich kategorii w 180 krajach - średnio portal przyciąga 6 mln użytkowników miesięcznie. Dzięki ofercie obejmującej dziesiątki tysięcy hoteli oraz setki sieci hotelowych, system HRS umożliwia największy wybór hoteli na świecie Bezpłatny system rezerwacyjny umożliwia dokonanie rezerwacji przez Internet po niskiej cenie, z gwarancją najlepszej ceny. HRS Exclusive Prices gwarantuje także ceny co najmniej 10 procent niższe niż w konkurencyjnych systemach. Wybór hotelu ułatwiają szczegółowe opisy hoteli i ok. 3 mln ocen hoteli zamieszczanych przez gości hotelowych. Ponad 25.000 firm dokonuje regularnych rezerwacji miejsc hotelowych na potrzeby podróży służbowych, konferencji i wyjazdów grupowych za pośrednictwem HRS i korzysta ze specjalnych stawek korporacyjnych HRS, umożliwiających obniżki cen nawet do 30 procent. HRS jest także liderem innowacyjnych rozwiązań i ustanawia wysoka poprzeczkę dla branży w dziedzinie komunikacji za pośrednictwem przenośnych urządzeń. Poprzez opracowanie nowych mobilnych aplikacji na wszystkie standardowe smartfony i tablety HRS korzysta ze wszystkich nowoczesnych kanałów komunikacji, aby jeszcze bardziej ułatwić klientom znalezienie odpowiedniego hotelu, nawet w czasie podróży. Założony w 1972 roku, HRS ma siedzibę w Kolonii i posiada oddziały w Szanghaju, Londynie, Paryżu, Warszawie, Rzymie, Stambule i w Moskwie. Jest też wyłącznym właścicielem portalu poświęconego Alpom, z siedzibą w Innsbruck: www.tiscover.com.

Więcej informacji na stronie www.HRS.com

HRS na Facebooku: www.facebook.com/HRS

http://www.publikuj.org/swiadomosc_ekologiczna_w_podrozy_17695.html

Zaplanuj wycieczkę w kilka minut

Powstał pierwszy w Polsce portal służący do planowania kompleksowych wycieczek po kraju wraz z dokonywaniem rezerwacji noclegów i atrakcji online. Nextur.pl Wirtualny Doradca Turystyczny umożliwia wybór bądź modyfikację jednej z dostępnych w bazie wycieczek, jak również planowanie własnych niezapomnianych wyjazdów.

Serwis automatycznie skalkuluje czas, trasę i koszty, tak by turysta w ciągu kilku chwil miał kompletny plan wyjazdu. Projekt współfinansowany jest przez Unię Europejską w ramach Programu 8.1. Innowacyjna Gospodarka.

Nextur.pl jako pierwszy w Polsce portal dostarcza innowacyjnych i jednocześnie prostych w obsłudze narzędzi do kompleksowego planowania wyjazdów. System posiada szeroką bazę wycieczek podzielonych na dni oraz przystanki poszczególne etapy wycieczki. Każdą propozycję można modyfikować, zmieniając kolejność przystanków, rezygnując z niektórych punktów trasy bądź dodając swoje. Atrakcyjnymi funkcjonalnościami są rezerwacje online oraz automatyczna kalkulacja kosztów. Dzięki pierwszej z nich od razu w trakcie planowania wycieczki można sprawdzić dostępność pokoi w wybranym miejscu noclegowym, po czym dokonać rezerwacji. Druga opcja umożliwia dostosowanie przebiegu wycieczki do budżetu, jakim dysponuje turysta. Koszt zaproponowanych punktów podróży nie przekroczy wówczas zadeklarowanego budżetu, co zdecydowanie ułatwi i usprawni organizację wyjazdu.

- Tworząc Nextur.pl, naszym głównym celem było zaproponowanie innowacyjnego serwisu, w którym każdy będzie mógł szybko, sprawnie i bez dodatkowych kosztów pośredników zorganizować interesującą wycieczkę szkolną, urlop czy wypad weekendowy. Serwis z jednej strony ma być skarbnicą inspiracji turystycznych, z drugiej skutecznym i szybkim narzędziem do kompleksowej organizacji wycieczek, poczynając od wyboru miejsca i wszystkich atrakcji, kończąc na rezerwacji noclegów, a w przyszłości również biletów do teatrów, muzeów, zabytków itp., miejsc gastronomicznych, autobusów czy samochodów. Nasz serwis dedykowany jest do wszystkich, od osób prywatnych, po zorganizowane grupy szkolne czy firmy 

- mówi Grzegorz Lewandowski Prezes Nex Sp. z o.o. twórcy serwisu Nextur.pl.

Nextur.pl to koniec nudnych wycieczek, długich kalkulacji i wysokich kosztów pośredników. Serwis posiada bazę wycieczek posegregowanych na 10 różnych kategorii: Rodzinne, Szkolne, Dla aktywnych, Szlaki turystyczne, Miasto w weekend, Dla dwojga, Historyczne, Biologiczne, Integracyjne, Kulturoznawcze. Każdy znajdzie więc coś dla siebie. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę region, wstępny koszt i pozostało jedynie zacząć zabawę z Nextur.pl.

Nextur.pl to koniec żmudnego planowania wyjazdów, połączonego z telefonowaniem i wysyłaniem setki e-maili! Zabawa zaczyna się już od momentu wejścia na serwis i trwa aż do zakończenia wyjazdu. Od dziś baw się z Nextur.pl, bo świat kręcą nasze wycieczki!

http://www.publikuj.org/nextur_pl_zaplanuj_wycieczke_w_kilka_minut_17784.html